Liberdade, esquerda e Galiza teñen xénero feminino

As mulleres sempre foron as marxinadas da historia, ou mellor dito, sempre foron as marxinadas polos homes - e tamén polos historiadores- no proceso histórico da humanidade. Sen embargo, elas xogaban un papel fundamental na familia: facían todos os traballos que os homes non facían (nas labores domésticas, educacionais, laborais na empresa familiar, etc).
Malia esta importante función en múltitude de ámbitos da sociedade do Antigo Réxime (e períodos anteriores) a muller non tiña cabida na elite do mundo no que vivía. Os cadros femininos da elite social eran discriminados nas disposicións testamentarias, pechadas en mosteiros toda a vida, casadas a contragusto e como obxecto de intercambio patrimonial, non recollían o mando da empresa burguesa salvo quedar viuva e sen herdeiros ou situacións dificultosas, non participaban nos entramado político quitando algunha excepción en países protestantes, etc. É así podiamos tirarnos moitísimo tempo enumerando situacións de desigualdade ó longo do tempo
no cumio da sociedade(e por suposto tamén nas capas baixas). Os órganos retores do entramado estamental non contaba coas virtudes das mulleres.
Cando morre o vello réxime estamental, comezan os movementos liberais que buscan alcanzar valores máis democráticos e igualitarios, a muller domina a iconografía da liberdade. Non podemos esquecer aquel cadro romántico de Delacroix onde a bandeira de Francia (e das liberdades) era a figura dunha impetuosa muller. Non obstante, a muller non alcanzaría o sufraxio ata os comezos do século pasado (no noso país en 1933 ca II república española). Ainda que si somos realistas, alcanzaría tal dereito -nun ámbito democrático máis relaxado- en 1978 ca actual constitución.
Actualmente a guerra da igualdade reside, políticamente, en alcanzar o mesmo porcentaxe (ou superior se me apuran) nos cadros dos partidos que detentan esa función social. Por suposto, non esquecemos outras batallas do feminismo como a violencia de xénero, a desigualdade salarial, o respecto social, o machismo verbal, etc. Sen embargo, imos a deternos na chegada a muller a elite política.
O propio feito de centrar o debate sobre a igualdade da muller neste aspecto, indicanos o egoísmo da política, e tamén, a separación desta profesión e a sociedade actual. Pero deixando aparte esta situación egoísta e pouco responsable dos políticos en xeral, deberiamos considerar si o sistema de cuotas é valido ou non. Di un amigo meu de dereito, que si esta idea se impuxera legalmente iría contra a liberdade de expresión... É algo de certeza ten. Imaxinemos que quixeramos montar un partido e non alcazaramos a involucrar no noso proxecto político o número mínimo de féminas. A solución a esta circunstancia sería a imposibilidade - por vía legal - de crear esa asociación política. En todo caso, eu considero que ainda que non sexa por imposición legal os partidos teñen o deber de se esixir un mínimo por coherencia política, ou cando menos aqueles proxectos que se consideran feministas ou progresistas. O BNG sempre se destacou nesta faceta como na participación na marcha mundial das mulleres, campañas contra a violencia de xénero, etc. Sen embargo, acabamos de coñecer que ningunha das grandes cidades galegas vai ter alcaldesa do Bloque. Non porque perderan en Vigo o proceso electoral contra Corina Porro. Senón por algo moito peor: por poñer o freno de mán ó feminismo, así como o progresismo e nacionalismo en xeral.
E iso que os valores que defenden, como liberdade, esquerda ou Galiza teñen xénero feminino.

Unha tráxica comedia no mar. Historia de contradicións e necesidades

En ocasións, as persoas parecémonos a outros elementos da natureza. Recordo que unha vez un percebeiro comentoume:"os percebes precisan que o mar ós bata ven forte para creer". O percebe gústalle estar nas rochas preto da costa, pero xa ben entrado o mar, para coller toda a forza deste, na súa faceta máis agresiva e crecer de tamaño. Sabe que ó pode destruir, non obstante, este marisco nace nestes penedos porque é consciente de que é o único xeito de medrar. Polo tanto, esta semente do mar sabe que pode morrer no intento, pero non quere quedar relegado a ser unha especie de segunda categoría, de aí que se ubíque en primeira liña de costa. Por outra banda, o mar xoga outro papel contradictorio. Bate con forza, onda tras onda, no seu empuxar constante, malia que pode destruir as especies mariñas que lle dan vida, caso do percebe. A súa postura vólvese compricada xa que tamén é o único xeito que os mariscos -como os percebes (entre outros)- próximos a franxa costeira máis abrupta, podan ampliar o seu crecemento vital. Aí esta unha situación complexa, malia ser, necesaria para ambos protagonistas. Ningún cesa no seu empeño pola importancia que a súa aportación ten para o outro dos actores, nesta tráxica comedia mariña. Os seres humanos tamén sufrimos estas situacións, contradictorias pero necesarias, cunha dor profunda pero acompañada dun crecemento fecundo. A nosa longa traxectoria vital necesita que se den estas situacións contradictorias, malia que o resultado só se albisque nun medio ou longo prazo.

A estudar!!! Sobor do peche dos profesores interinos e substitutos no IES Rosalía de Castro

Vense de coñecer unha noticia sorprendente: varios profesores interinos e substitutos de ensinanza secundaria se pechen nun centro para reclamar estabilidade laboral a Xunta de Galicia. Consideran que aqueles que leven un ano ininterrumpido traballando, a administración autonómica debe concederlle unha estabilidade de alomenos 6 anos, máis aumentos salariais. Dicen que a súa situación é moi mala. E eu me pregunto sacaron a praza, a teñen en propiedade?? A resposta é NON. Teñen dereito a recibir traballo durante 6 anos ininterrumpidos? NON. Daríamoslle a posibilidade de conseguir puntos (6 anos case nada) para as seguintes oposicións. Estan en unha mala situación? NON. Estan mellor que outros, xa que estan traballando continuamente sen obter a praza. O resto, que estamos a estudar, nen tan sequera temos a posibilidade de traballar na docencia. A Xunta non pode beneficiar a unha persoas nun concurso-oposición únicamente por ter traballado moito tempo... Se queren estabilidade que obteñan a praza en propiedade, como o intentamos o resto, e se deixen de ir a fimar nas oposicións (algo que lle garantiza o posto nas listas de substitucións) con toda a cara... (reíndose do resto de opositores)
Pero sabedes o peor desta situación?? Que son apoiados por 3 sindicatos, un deles a CIG.

A estudar!!! E menos morro compañeiros, que todos queremos traballar na docencia. Polo tanto, respeto polo resto, xa que todos temos os mesmos dereitos.

Bicos Mil (Na lembranza de Carmen, defensora da Costa da Morte)

Benquerida amiga:
Esto non é unha despedida só... un ata logo! Ben sei que te vas moi cedo, malia que sempre tiñamos que agardar por ti para saír... Agora eres ti que debe agardar por nós... O importante non é o momento en que cheguemos senon o que facemos no camiño. Ti fuches quen de facer da costa da morte un lugar emblemático para mín. Xa quedou aí. Eso non desaparece. Non esquecei aquela fermosa tarde de verán na que fixeches da mellor guía turística da Fisterra europea. Levacheme a coñecer o faro de C (que non de Cee) onde a illa Lobeira observábase en toda plenitude. Alí sempre se gardará o misterio de si era ou non a famosa illa na que os romanos extraían riqueza, e os cartaxineses os perseguían na súa procura. Seguimos ata chegar onde o mar esta máis en loita, onde non se rende por moito que a terra leve ventaxa... Alí estaba o lugar onde milleiros de pelegríns dende a fundación de Compostela lle regalaban o seu máis valioso instrumento: as súas botas. Carnota, cos seus antiquísimos e longuísimos hórreos, foi a seguinte parada. Desfrutamos sacando fotos para o recordo, mentras a xente do pobo nos ollaba incrédulos. De volta, observounos o monte Pindo coa súa bonita praia. Agora que o penso dame un profundo pesar todo aquilo destruido polo voraz lume que algúns prenden... Alí paramos a tomar algo, na taberna típica - e única do pobo - onde os homes - maioría - vos observaban a todas (algo o que María respondía coa súa risa característica). Tampouco esquecerei o día que visitamos a praia do Rostro (se non lembro mal), lugar de suicidio para os lugareños da costa da Morte. Pero hai máis, as tardes na Coruña, a miña primeira visita o Arquivo do Reino de Galicia, as noites en Corcubión, etc. Todo iso non morre, queda. Fucheste, pero na lembranza quédame a Costa da Morte, e tamén a cidade da Coruña, eso sempre levará o teu nome... Carmen, guía do mar. Xa me despido... Ata sempre! Bicos Mil!!

Un novo caso de "Gran Coalición": Eleccións a reitor da USC 2006











-Fixemos unha rogativa para que San Roque nos librase da peste...
¿e sabes quen levou o estandarte?.
-Foi o cacique.

Que opina de... (Na honra de Xela, defensora de D. Pelayo)

Que Rajoy diga que Navarra existió "siempre" e Euskal Herria "nunca"? Debe ser unha argumentación para reafirmar o proceso de paz e sumarse o carro...
Que Andalucía sexa unha realidade nacional? Será que realmente eles son o símbolo nacional de España, é dicir, touros e sevillanas.... ou e que son unha nova nación real....
O nomeamento como xestor de facenda de Marbella por parte do PP dun avogado dun dos concelleiros implicados no caso? Será que queren confirmar a ética e moral do partido en situacións de crise...
Que Arenas dixo que Chaves pretende meter a Andalucía nunha "subasta de identidades nacionais"? Teríamos que preguntarlle canto pide por Galiza....